ณจินต์ : ณ...เขียนเรื่อง จินต์...แต่งภาพ

เพลง : หนูอยากเป็นอะไร
ศิลปิน : เบิร์ด ธงไชย
อัลบั้ม : เพลงวันเด็ก

อ่า...ตามที่สัญญาไว้ครับ ว่าจะเอาเรื่องเด็กน่ารักๆมาเขียน (เพื่อลดความคลั่งการเมืองของตัวเองไปด้วย ไม่งั้นผมนอกเรื่องอีกยาวแน่นอน แม้ว่าละครภาคแรกมันใกล้จะจบเต็มทีก็เถอะ)

สำหรับเหล่า นศพ. (จะเป็นอยู่หรือเป็นอดีตก็ตาม) คงเคยท่องบทกลอนบทหนึ่งนะครับ ซึ่งกลอนบทนี้ ก็คือพัฒนาการของเด็กแรกเกิดถึง 1 ปีนั่นเอง... จริงๆรูปก็ไม่ตรงอายุหรอกครับ... เอาตามลักษณะเป็นหลัก

(ภาพประกอบจากรูปน้องๆที่มีคนนำไปโพสท์บนเว็บ maama.com ขอบคุณครับ) 

เด็กเบิ่งตามอง

ยิ้มย่องผ่องใส

Turn หัวเรื่อยไป

แม่ไม่ต้องยก

คว่ำอกมองเหม่อ

Transfer มือเดียว <<<ก็คือ จับของส่งมือเดียวได้

นั่งเดี่ยวเรื่องจ้อย

หนูน้อยคืบคลาน

ยืนนานต้องเหนี่ยว

ยืนเยี่ยวเองได้

เดินนานต้องเกาะ

ย่างเยาะอาจหาญ

(เห็นแล้วอยากมีลูก โฮกกกกก...<<<กลับมาๆ หาแม่เด็กให้ได้ก่อนเถอะแก)

จะเห็นว่า เด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 1 ปี เพียงปีเดียวมีพัฒนาการที่ไวมากๆครับ จากภาวะไร้สมรรถภาพทำการใดๆ สามารถพูดได้ วิ่งปร๋อ...

ขวบครึ่ง เดินคล่อง ทำตามคำสั่งได้

2 ขวบโต้ตอบ เรียกชื่อของได้ ตักอาหารกินได้

3 ขวบร้องเพลง แปรงฟัน รู้จักการให้การรับ การรอ ฯลฯ

ซึ่งในวัยเด็ก 0-3 ขวบนี่แหละครับ เป็นวัยแห่งการเรียนรู้ ปลูกฝังอย่างแท้จริง เหมือนทฤษฎีการเรียนรู้แบบฝังใจของ ซิกมันด์ ฟรอยด์

ถ้ามีอะไรมากระทบในช่วงนี้ล่ะ?

วันก่อนผมนั่งรถสองแถวส่งแอ๋วเรียนราม...<<<ไม่ใช่และ เดินทางไปซื้อของ ซักพักก็มีสตรีคนหนึ่ง จูงลูกวัยประมาณขวบกว่าขึ้นรถมา

ผมก็จะลงพอดี เลยกดกริ่ง ลุกลงมา

แม่ของเด็กนั่งลงแทนที่ สุภาพสตรีข้างๆก็ลุกขึ้น ชี้ให้เด็กนั่งด้วย

เด็กนั่งลง ซักพักก็ลุกขึ้นมาอีก จะไปนั่งตักแม่

แม่ก็ดุ "ไปนั่งดีๆ"

สุภาพสตรีจึงถาม "ทำไมไม่นั่งล่ะหนู"

เด็กตะโกนดังฟังชัดทั่วรถว่า "หมีเห็น!!!!!!" 

...

เฮ้ย ผมไม่ได้เล่นมุก เด็กตะโกนแบบนั้นจริง ผวนแล้วด้วย ชัดเจนมาก

อยากจะหัวเราะ แต่ลงจากรถซะก่อน ลงมาฮาข้างล่าง บนรถแม่เด็กก็ด่าเด็กกันให้ลั่น หยาบคายกันดีจริงๆ - -"

เด็กวัยประมาณนี้ ก็เหมือนนกแก้วนกขุนทองผสมชิืมแปนซีนั่นแหละครับ <<<อีนี่เปรียบเทียบได้น่าเกลียด

คือ ถ้าเค้าได้ยิน ได้ฟัง ได้เห็นอะไร เขาก็จะเข้าใจ เลียนแบบการกระทำ การพูดและการแก้ปัญหาเหล่านั้น

แนวคิดเหล่านั้นก็จะติดตัวครับ ไม่ว่าจะดีร้ายขนาดไหนก็เถอะ

ฉะนั้น จึงมีคำเตือนออกมาว่า ไม่ควรให้เด็กดูทีวี ไม่ควรทำรุนแรงต่อเด็ก หรือควรจัดห้องส่วนตัวให้เมื่อเด็กโตพอ ฯลฯ ซึ่งจริงๆแล้ว อย่างการจัดเรททีวี ผมก็เห็นเด็กตัวเล็กๆมันนั่งดูรายการ 18 ปีได้ตาแป๋ว เสร็จแล้วก็พร่ำเพ้อแสดงบทบาทตัวอิจฉาเป็นวรรคเป็นเวร (เพราะฉากในละคร ตัวอิจฉามักแสดงออกถึง "อำนาจ" เด็กส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าตัวอิจฉาจะโดนตบในละครตอนจบ) จริงอาจเป็นเพราะ คนส่วนใหญ่ไม่ทราบรึเปล่า ว่าเราจัดเรทไปทำไม...

ก็เลยกลายเป็นมุมมองใหม่ (ก็ไม่ใหม่แล้วนะ) ว่าปัญหาสังคมทั้งหลาย เริ่มต้นที่เด็กไม่เกินสามขวบนี่แหละ แล้วทำไมเราไม่ปลูกฝังลูกหลานกันเสียก่อนที่จะปล่อยให้ออกไปเป็นขี้ปากคนในสังคมล่ะ...

วันนี้เอาแค่เกริ่นๆก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อให้เข้มข้นกว่านี้ครับ (ไปสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนต่ออีกวัน หวังว่าคงตื่นทัน)