ณจินต์ : ณ...เขียนเรื่อง จินต์...แต่งภาพ

เพลง : ปีก
ศิลปิน : พิชชี่ พิชญ์วิสิฐ
อัลบั้ม : เพลงประกอบละครวารสารศาสตรฯ มธ. 2551

วันนี้ผมไปดูละครนิเทศจุฬามาครับ

(สัญญาว่าจะพยายามไม่ Spoil คร้าบ)

ละครประจำปีนี้คือเรื่อง คาเฟ่สีรุ้ง คณะวุ่น คดีป่วน โดยเป็นละครแนวสืบสวน (ในคาเฟ่...) โดยคดีเกิดขึ้นเมื่อหมี สีรุ้ง หัวหน้าคณะตลกประจำสีรุ้งคาเฟ่ ตายคาเวทีต่อหน้าชาวคณะและผู้ชม รวมทั้งเชอร์รี่ ลูกสาวผู้ใฝ่ฝันจะเป็นนักร้อง และยังผลให้มีการสืบสวนคดีแบบ เอ่อ...ลุ่มๆดอนๆ ของร้อยตำรวจเอกอาชา ผู้เข้ามาป่วนคดีโดยการฟันธงว่า นี่คือการฆาตกรรม!!!

  ชาวคณะจอมเพี้ยนทั้งหลายจึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปในทันที แถมเชอร์รี่ยังถูกคนตามปองร้ายอีกต่างหาก คดีฆาตกรรมปริศนานี้จะจบลงเช่นไร โปรดติดตามได้ใน คาเฟ่สีรุ้ง คณะวุ่น คดีป่วน อ่านรายละเอียด / โหลด Teaser / ดูที่นั่ง / โหลดภาพ ฯลฯ เพิ่มเติมได้ใน http://www.nitadechula.net/

ประทับใจ

ก่อนอื่นเลยก็คือเรื่องของมุข เพราะมุขคาเฟ่ได้ใจมากๆ ฮาแตกตลอดรายการ ทุกกาละเทศะ และของที่ระลึกรวมถึงสูจิบัตรสุดแนว บัตรเข้าชม (ที่มันจะสวยขึ้นทุกปีๆแล้วนะเนี่ย...) เนื้อเรื่องที่ดราม่าเข้มข้นเป็นอันดับสองในรอบ 5 ปี ฉากเต้นอันสวยงามอลังการ สมกับที่ซ้อมกันมาจนเลย Midterm ถึงเปิดแสดง...

ความที่เป็นละครที่ค่อนข้างเน้นแนวสืบสวนสอบสวน บทพูดจึงเยอะมากมายมหาศาล เนื้อหาอันเข้มข้นและชวนติดตาม ทำให้สะกดผู้ชมให้คงนั่งอยู่เต็มโรงได้ตั้งแต่ต้นจนจบ เน้นความเป็นดราม่า ถ้าคนดูไม่ตั้งใจติดตาม ก็จะหลุดหลงไปได้ง่ายๆเหมือนกัน

นอกจากนี้แสดงให้เห็นว่า อย่างน้อยความเห็นของผู้ชมก็ไม่ไร้คุณค่า เพราะใบสอบถามความเห็นของปีก่อนๆจะ Spoil มากกกกกกก.... อ่านใบนั่นก่อนนี่จะเดาเนื้อเรื่องได้เกินครึ่ง... ปีนี้พัฒนาให้กะทัดรัดขึ้น แต่ก็กลับไม่มีช่องให้ใส่ข้อติชม สิ่งที่พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคือไอเดีย ความฮา กับฉากที่ทุ่มทุนสร้าง (โดยมีเหล็กเส้นเป็นสปอนเซอร์)

เพลงเพราะ แต่ไม่ค่อยจะโดนแฮะ... มันเหมือนร้องฝืนๆ (คือ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกบังคับร้อง ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า) แต่ทำ MV กับ Teaser ได้เจ๋งมากๆครับ โปรดไปโหลดมาชม

ผมจำผู้ที่เคยแสดงละครปีก่อนๆได้ ก็ยังดีที่นักแสดงเจ๋งๆยังกลับมาเล่นกันอยู่หลายคน นักแสดงนำชายปีนี้มีความสามารถด้านคุณภาพเสียงด้วย (จริงๆขนคนมีพลังเสียงมาลงกันเยอะเหมือนกันครับ ละครปีนี้) สรุปคือ ค่อนข้าง OK กับแอคติ้งของนักแสดงครับ ดูแล้วไม่ขัดอารมณ์เหมือนบางปี...

ไม่ประทับใจ

จุดด้อยของละครเวทีเรื่องนี้ หลักๆคือบทพูดที่เยอะและค่อนข้างเร็ว (ผมเองยังฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยครับ เพราะเร็วเกินไป) ส่งผลให้ฉากเต้นอลังการลดลง และต้องมีการดับไฟเพื่อเปลี่ยนฉากบ่อยมาก (จนเกินไป)ทำให้มีคนที่ "ดูไม่รู้เรื่อง" และเดินออกอยู่จำนวนหนึ่ง

เกี่ยวกับมุขอีกเช่นกัน ละครเวทีนั้นจะเข้มข้นและสนุกมากขึ้นในรอบท้ายๆ เนื่องจากนักแสดงจะรู้คิว และกะระยะการฮาของผู้ชมได้ถูก รู้ว่าอันไหนแป้กก็ตัดๆไปมั่ง อันไหนฮาก็เน้นซะ ประมาณนั้น (จึงควรชมรอบท้ายๆ ถ้าบัตรไม่หมดซะก่อน) โดยเฉพาะมุขเฉพาะบางมุข ที่หลายคนไม่ค่อย Get เช่น แซวละครเวทีเรื่องอื่น (ยังดีที่เคยดูมาแล้วเลย Get - -") หรือล้อการเมืองแบบ Hardcore ที่สุดในประวัติศาสตร์ละครนิเทศ (มีจำลองอยู่บนเวทีเรอะ???) นอกจากนี้ หากท่านเป็นผู้ที่ติดตามชมละครนิเทศจุฬามาทุกปี (สำหรับผมก็ 5 ปีแล้วหละ) ก็จะรู้สึกได้ว่า ลูกเล่นบางอย่างเล่นซ้ำมาตลอด จนเดาแนวทางได้ไปซะงั้น (คือ มันกลายเป็นแพทเทิร์นเดิมๆที่ไม่ตื่นเต้นไปแล้วละครับ) 

เสียงและ Effect มี การตีกันค่อนข้างเยอะ แต่ก็อย่างว่า นี่มันรอบแรกๆ คงรีวิวอะไรไม่ได้มากครับ แต่ถ้าเพิ่งเคยชมครั้งแรก ก็คงประทับใจหละนะ แต่อาจจะรู้สึกสะดุดกับบทพูดที่พยายามให้กระชับ แต่กลับทำให้ดูไม่เป็นธรรมชาติไปซะนี่ ในความเป็นจริงแล้วประเด็นนี้ไม่ใช่ปัญหามากมาย ก็เหมือนบทพูดละครเวทีทั่วไปนั่นแหละครับ

ความเป็น Drama ของเนื้อเรื่อง โดยเฉพาะประเด็นความจริงที่หลั่งไหลเปิดเผยเข้ามาในตอนจบ อาจสร้างความกังขาในใจใครหลายคนว่า จบง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ประเด็นคลี่คลายง่ายไปไหม? และสารพัดสารเพ หากนึกไม่ออก ให้นึกไปถึงหนังตลกร้าย ที่ฮาแตกมาตลอดแล้วจู่ๆโยนปัญหาหนักๆในสังคมเข้าไปสามสี่เรื่องนั่นแหละครับ แล้วตอนท้ายก็กลับกลายเป็นว่า ปัญหาพวกนั้นหายไปจากชีวิตของทุกคนได้ซะเฉยๆ

ประทับใจพิเศษ

ตัวละครนึกที่ประทับใจมากกกกกกกกกกก... คือนางตำรวจหญิงที่แม่นางแย่งซีนและชวนหัวเป็นอย่างยิ่ง ผมนึกถึงเจ๊โอปอล์ เวอร์ชั่นหุ่นทาทา...

สิ่งที่ได้จากละคร

ในสังคมปัจจุบัน ทุกคนจะดีร้ายยังไงก็ใส่หน้ากากเข้าหากัน เราจึงควรเปิดใจรับคนอื่นให้มากขึ้นและมีสติอยู่เสมอ... และผมยังได้มุขใหม่มาเล่นอีกบานเบอะ กร๊ากกกกก... 

โดยสรุป

ท่านจะชอบ ถ้าท่านชอบละครเวทีแนวคลาสสิค ดราม่าหนัก ปล่อยมุขบานเบอะ แต่ต้องติดตามชมอย่างแน่นหนึบ (ไม่งั้นจะงงกับเนื้อเรื่องหลัก) ละครเวทีเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึง Full Metal Alchemist เลยเชียว...

ท่านจะหลับ ถ้าท่านเข้าไปเพื่อดูความอลังการจากการแสดง ฉากเต้น เพลงสนุก การเล่นเอฟเฟคหรูหรา หรือติดใจละครปีก่อนๆที่เน้นความอลังการอย่าง "ซานเทียน หอนางฟ้าฯ" หรือ "เทพนิยำ คนอลหม่าน นิทานอลเวง"

==============================
==============================

แถมต่ออีกนิด ไหนๆก็รีวิวละครเวทีของจุฬาไปแล้ว จะไม่พูดถึงฝั่งธรรมศาสตร์ของตัวเองมั่งก็คงแปลกหละครับ <<<จริงๆข้าพเจ้าเรียนกะเด็ก JC วิชานึงล่ะน่อ...

(คลิกรูปเพื่อดูเวอร์ชั่นขยาย)

เรื่องย่อ

เมื่อเที่ยวบินธรรมดาๆ ต้องเกิดปัญหานำเครื่องลงจอดฉุกเฉินเพราะปัญหาสภาพอากาศไม่เป็นใจ นำพาให้เหล่าผู้โดยสาร และแอร์โฮสเตสคนสวยต้องมาติดแหงกอยู่ที่ท่าอากาศยานกลางทะเล แถมโชคชะตายังเล่นตลก ส่งเที่ยวบินอีกไฟล์ทให้ลงมาติดแหงกด้วยกัน ทำให้ท่าอากาศยานเล็กๆ เงียบๆ ต้องกลายเป็นสังเวียนเคลียร์แค้น ของเหล่านางฟ้าและผู้โดยสาร เรื่องราวจะดำเนินไปทิศทางไหน ร่วมกันจับต้นชนปลายกับเรื่องราววุ่นวายใต้ปีกของเหล่านางฟ้าและผู้โดยสาร สุดป่วน ที่ยกขบวนขึ้นเครื่องจนกลายเป็นเรื่องเหนือเมฆ ได้ใน “Dear Passengers: ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ...” ละคอนเวทีประจำปี 2551 ของคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
...แอร์ฯเผลอ แล้วเจอกัน!!!...

นอกจากเพลงประกอบละคร "ปีก" ที่ได้พิชชี่ พิชญ์วิสิฐจากรักแห่งสยามมาร้องเล่นเป็นกัปตัน (เปิดกรอกหูทุกท่านที่เปิดลำโพงอยู่ในขณะนี้) ยังมีเพลง JC Airline เสียงนุ่มๆเพราะๆสบายๆ สามารถกดฟังได้ที่นี่

สำหรับเนื้อร้องของทั้ง 2 เพลง อยู่ที่นี่ครับ (ทำไมคนโพสท์ต้องใช้ภาษาวิบัติ หรือทำไมต้องใช้ทำนองของ...??? อันนี้ผมก็ไม่ทราบ แต่ผู้จัดทำคงตัดสินใจดีแล้ว - ข้อมูลจากบอร์ดของชาววารสารฯ)

ละครเวทีเรื่องนี้ ดูหรูหราแหวกแนวจากช่วงหลายปีที่ผ่านมา และได้รับการตอบรับอย่างอบอุ่นด้วยเสียงวิจารณ์จากเพื่อนผมชาวจุฬาที่ไปนั่งคุยกันในวันนี้อย่างล้นหลาม เช่น "เฮ้อ ขายดาราอ่ะเด่ะ" หรือ "เอามาจากสงครามนางฟ้ารึเปล่า" ฯลฯ อย่างไรก็ตาม ขอเชิญชวนทุกท่านพิสูจน์ด้วยตนเองจะดีกว่า กันยาฯนี้

ของแถม : Base on true story...

==============================
==============================