ณจินต์ : ณ...เขียนเรื่อง จินต์...แต่งภาพ

เพลง : สิว
ศิลปิน : Girl
อัลบั้ม : แรก

คำเตือน :มีไว้ฟัง ไม่ใช่ขโมย

เรื่องไก่กาสาแหรกขาดประจำสัปดาห์นี้มีที่มาจากจุดเล็กๆครับ

จำที่ผมเคยเล่าเรื่องเพื่อนร่วมชั้นได้ไหมครับ? (ที่ทั้ง Section มีผู้เรียนเพียง 2 คน) ถ้าจำไม่ได้เอาสั้นๆก็แล้วกันว่า เธอเคยเป็นนักศึกษาแพทย์เหมือนผม แต่เกิดปัญหาด้านสุขภาพจิตอย่างรุนแรง นิดหน่อยจนต้องกระโดดมาเรียนด้วยกัน เอาเป็นว่า เราจะละปัญหาของเธอไว้ในฐานที่เข้าใจ (ถ้าเล่ามันจะยาวและฮาแบบเศร้าๆ) 

เริ่มต้นในสัปดาห์เปิดเรียน ผมพบเธอในอารมณ์ประมาณนี้

ก็เลยถามไถ่ว่า เธอตกเป็นเหยื่อ Domestic Violence รึว่าไปฝึกสัตว์มาเหมือนเจ๊โคบุชิรึเปล่า รึว่าโดนแม่ค้าตบด้วยทุเรียน

คำตอบแสนธรรมดา คือ เธอเป็น "สิว" และสารพัดกอเอี๊ยะบนหน้านั้นคือยาและเทปกาวรักษาสิวของเธอ

ยิ่งเรียนไปเรื่อยๆ ดูเหมือนความเครียดจะทำให้ต้องมาแปะเทปกาวแก้สิว กินพื้นที่หน้าไปเกินครึ่ง ในอนาคตก็จะกลายเป็น Mummy ภาค 4 เป็นแน่แท้ อันที่จริง มันโดดเด่นกว่ามีสิวที่หน้าอีกนะ

สิว หรือ Acne vulgaris เป็นอาการอักเสบของท่อรูขุมขน อาจมีการอุดตัน สาเหตุก็มีทั้งจากฮอร์โมนเพศที่สูงขึ้นจากการเข้าสู่วัยรุ่น ยา เช่น พวกสเตียรอยด์ การคุมกำเนิด การกินอาหาร (ที่มีไขมันมากเกินไป) การพักผ่อน และที่สำคัญคืออารมณ์ โดยเฉพาะความเครียด

ก็เลยเกิดเป็นวงจรอุบาทว์ ยิ่งเครียด ก็ยิ่งเป็นสิว แล้วก็ยิ่งเครียด

เคยคุยกับรุ่นพี่หมอผิวหนังคนนึง ได้ความว่า คนที่มาคลินิกโรคผิวหนัง ครึ่งหนึ่ง จะไม่ใช่คนผิดปกติ

งงไหมครับ? คือ ครึ่งหนึ่งจะมีอาการของโรคที่คนส่วนใหญ่ไม่ได้มองว่าเป็นปัญหา ไม่ได้มองว่ามีอาการของโรคผิวหนังนั้นเลย แต่ต้องการรักษา ปรับปรุงฟื้นฟูสภาพหน้า บำรุงผิวพรรณประดุจบำรุงผิวดิน เพื่อสนองจิตใจที่ตนเองคิดเครียดกลัดกลุ้มไป ว่า "ตีนกาขึ้น" "หน้าย่น" "สิวเยอะ" "เห็นกระมากมาย" บลาบลาบลา ทั้งๆที่ชั้นก็เห็นหน้าตาเธอปกติ เหมือนลีบุงฮุน

แถมด้วยว่า ส่วนใหญ่ก็หน้าตาดีอยู่แล้ว บางทีก็ดีกว่าหมอซะอีก พี่หมอก็เลยหลุดปากไปว่า คุณหน้าตาดีกว่าหมออยู่แล้ว จะมาศัลยกรรมบำรุงผิวพรรณหว่านเงินเล่นอะไรนี่ทำไมกัน

ผลลัพธ์? เกือบโดนตบ... (จริงๆคือเกือบโดนฟ้องมากกว่านะ)

ทฤษฎีแรงจูงใจของมาสโลว์ จะเริ่มต้นตรงพื้นฐานที่ว่า มนุษย์มีแรงจูงใจอยู่เสมอ และมีไม่สิ้นสุดจนกว่าจะตาย ส่งผลให้เกิดความต้องการ 5 ขั้นตอนเป็นลำดับไปเรื่อยๆ

สมมติว่า นายสมชาย เกิดอยากสวยขึ้นมา ก็จะเริ่มจากกินยาคุม >>> สิวขึ้น >>> เครียด >>> นมไม่โตดั่งใจ >>> เครียด >>> ฮอร์โมนเปลี่ยน >>> ไว้ผมยาว >>> สิวขึ้น >>> เสริมนม >>> หายเครียด >>> ยังไม่สวย >>> ศัลยกรรมหน้า >>> เชพไม่บ๊ะ >>> เข้าคอร์ส >>> สวยสู้ชะนีรอบข้างไม่ได้ >>> ศัลยกรรมหนักเข้าไปอีก >>>ต้องการสามี >>> แปลงเพศ >>> ไม่มีลูก >>> บุตรบุญธรรม ฯลฯ

นี่เป็นเรื่องสมมติที่แสดงถึงความอยากอันไม่สิ้นสุด อันที่จริง เราก็เห็นตัวอย่างอยู่ทุกวันอยู่แล้ว เช่น ได้เก้าอี้นายก ก็หวังควบเงินภาษี ได้สมัยนี้ หวังสมัยหน้า ไม่เอาดีกว่า...เห็นคุกรำไร...

สิ่งที่แก้ไขอาการเครียด อยากได้ อยากมี อยากเป็น ก็เป็นหลักธรรมพื้นฐานง่ายๆที่ทำยาก นั่นคือ พอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่ แต่ไม่ได้แปลว่า ให้หยุดตั้งเป้าหมายในชีวิตนะครับ แต่เรื่องบางเรื่อง ไม่จำเป็นต้องไปเห็นเป็นปัญหา อย่าไปเครียด ความสุขก็จะตามมาเอง

ใช้ชีวิตแต่พอดี พอใจกับการพัฒนาตามศักยภาพของตน ไม่ใช่ไขว่คว้า ทุรนทุราย อยากได้ใจจะขาด ทั้งๆที่บางครั้งก็ตอบไม่ได้ว่า ได้มา ได้เป็น ได้รู้ แล้วไงต่อ? เข้าสู่ความอยากในลำดับถัดไป?

ผมคิดว่า ความพอใจ นั่นแหละ คือความสุข

แถมรูปสาวสวยมีสิวสักรูป

ตัดกลับมาสู่ปัจจุบัน

หลังจากจบคาบเรียน มีเด็กในสังกัด (คือ เด็กที่เคยติวหนังสือให้ กรุณาอย่าคิดลึก) โทรเข้ามาคุย "ดีใจมากเลยเฮีย"

"สอบติดแล้ว?"

"เปล่า สิวขึ้น"

= ='' เนื่องจากผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยจะเจอสิว เลยไม่เข้าใจว่า การเจอสิวนี่มันน่าดีใจยังไง อารมณ์เหมือนโคลัมบัสเจออเมริการึเปล่า?

"ก็แปลง่ายๆ หนูเป็นสาวแล้วไงเฮีย"

อืม...

ตกเย็น ผมแวะไปค้างที่ทำงาน (พิเศษ)

ไปกินข้าวกับเจ้านาย โดนทักว่ามีสิวเม็ดนึงโผล่มาที่แก้ม

"แล้วไง" ผมถาม

"น่าอิจฉาว่ะ วัยรุ่นเนี่ย ยังมีสิวได้" เจ้านายผมบ่น

"ชั้นมันแก่แล้ว อยากมีสิวหนุ่มไปอวดคนอื่นมั่งเหมือนกัน"

มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้...

(ดัดแปลงจาก บทความที่เขียนให้รุ่นน้องเมื่อเดือนที่แล้ว)

อ่านรายละเอียดเกี่ยวกับสิว : http://www.acnethai.com/

ของแถม : การ์ตูน สมัยเขียนแซว Smooth อี