หมอเถื่อน : Why (or Why Not) So Serious

Music : Aoi Kōfuku
Album : OP Hanbun no Tsuki ga Noboru Sora
Artist : Nobuko

สมัยที่ยังราววอร์ดอยู่ (ก็คือก่อนตัดสินใจย้ายไปลงสายวิจัย) หมู่ นศพ.ตามวอร์ดต่างๆก็จะได้แยกย้ายกันไปทำงาน ไปดูคนไข้ ติดตามหมอใหญ่ บลาๆๆๆ หรือบางรายการก็จะโชคดี ได้ตาม นศพ.ปีสูงๆขึ้นไปดูเคสหายาก หรือเคสประหลาดๆน่าตื่นตาตื่นใจ (ถ้าไม่เจอในชีวิตประจำวัน คุณคงนึกไม่ถึงหรอกครับว่าคนเราผิดปกติกันได้ขนาดไหน) แต่ความเหนื่อยอยู่ที่ การต้องไปค้นหาข้อมูลเพื่อเขียนรายงาน อย่างเช่น เจอคนไข้มีราขึ้นที่ลูกกะตา ก็ต้องไปนั่งค้นหาว่า น่าจะเป็นราสายพันธุ์ไหน เขียนรายงานทางคลินิกแบบใดให้ได้คะแนน ปี 4 ยังเน้นภาคทฤษฏีมากหน่อย ปี 5 ปี 6 นี่แทบรากเลือด - -''

นอกจากความเหนื่อยบ้าจากการเรียน (ที่เวลานอนสำคัญกว่าเวลากิน) เวลาอยู่บนวอร์ด แล้วเจอคนไข้สาหัส เราอาจจะเหนื่อยกาย ยังไม่เท่าไหร่ แต่เหนื่อยใจนี่ ทำให้หมดกำลังในการติดต่อกับคนไข้ไปโดยง่ายดาย

และเรื่องราวต่อไปนี้ คือคนไข้เกรียนที่ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของหมอและนศพ.ในตอนนั้นกันถ้วน หน้า และสมควรเผยแพร่ให้ชาวโลกได้รับรู้ไว้เป็นตัวอย่าง (ที่ไม่ดี)

เกรียน (น.) ในที่นี้มิได้หมายถึงวัยรุ่นเพียงอย่างเดียว โปรดอ่าน Entry นี้ แล้วท่านจะเข้าใจลักษณะเกรียนวัยดึก และเกรียนทั้งหมดใน Entry นี้ ไม่ได้มาด้วยอาการทางจิต หรือหงุดหงิดตามธรรมชาติจากอายุที่เลยจากวัยทองเป็นต้นไปแต่อย่างใด

-----------------------------------------------------
-----------------------------------------------------

เกรียนขี้วีน

ป้าสุเทพ (นามสมมติ) มาหาหมอเพราะจะตรวจเรื่องปวดหลัง ป้าอายุ 30 กว่า แต่ปล่อยตัวให้โทรมเหมือนโดนผัวซ้อม ผมเผ้ารุงรัง น้ำไม่ได้อาบ - -'' จริงๆเรื่องแค่นี้หมอหลายคนก็เบือนหน้าหนีแล้ว (นิดนึงนะครับ หมอต้องเจอเรื่องยี้ๆเป็นประจำอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะทำตัวยี้ๆมาแล้วจะทำให้รู้สึกปกตินะครับ ถ้าจัดการตัวเองได้ก็ทำหน่อยเถอะนะ) พอมาถึงปุ๊บ

"ขอเก้าอี้หน่อยเสะ"

"ขออีกตัวเสะ ฉันปวดหลังนะ" นั่งท่านี้เลย ----->

"ขอน้ำหน่อย คอแห้ง"

"ห้องน้ำอยู่ไหน จูงฉันไปที อะไร โรงบาลตั้งกว้าง ห้องน้ำอยู่ตั้งไกล" (ป้าจะให้เอาห้องน้ำมาไว้ทุกซอกมุมตึกรึไง โรงบาลต้องสะอาดนะป้า ไม่ใช่โรงเรียนอนุบาล)

ตอนนั้นเป็นเวรยามดึก ผมเลยตัดสินใจตกลงกับพยาบาล ลัดคิว (นี่คือเบื้องหลังที่ไม่ดีเช่นกัน - -'')

ตอนตรวจ "กดเบาๆเสะ" "เลื่อนไปตรงนั้นแหละหมอ" "กดแบบนั้นจะไปรู้สึกอะไร หมอจบมากี่ปีเนี่ย ฉันแก่กว่าเธอตั้งเยอะ หมอนวดข้างบ้านยังดีกว่าอีก" ฯลฯ ผมสงสัยว่าป้าแกจบเกษตรกรรมมา เพราะเก่งเรื่องการถากถางให้เหี้ยนเตียน

ตอนจะออกไป "หมอ ขอโทรศัพท์หน่อย จะโทรไปหาคนที่บ้านให้มารับ" (คือ คนไข้ก็คงรู้ว่าเราเป็น นศพ. (เพราะหน้าอ่อน ฮริ้ววว~))

นศพ.ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะมันจะผิดจรรยาบรรณรึเปล่านะ

"โทรศัพท์ รพ.อยู่ตรงนั้นครับ"

"โอโห... เห็นฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ ฉันมีเงินนะ แต่ขี้เกียจเดิน หมอจะเอาเงินใช่ไหม"

ถ้านึกตัวอย่างที่ใกล้เคียงไม่ออก ให้นึกถึงป้ามิวเรียลในแฮร์รี่พอตเตอร์ 7 ครับ

เป็นป้าสาขาปากขุมนรกอย่างแท้จริง

-----------------------------------------------------

Edit : ^^^ อร๊ากกกกก~ ว่าจะไม่เขียน อณุญาต แล้วเชียว ดันเขียนผิดเป็น อนุญาติ ซะได้
-----------------------------------------------------

เกรียนสู่รู้

ลุงเพ็ญ (นามสมมติ) เป็นนักธุรกิจครับ ตอนนั้นผมรับหน้า คุยถูกคอพอสมควร แต่พอซักระยะ

"เออ เธอเคยขาย [สินค้าเครือข่ายลูกโซ่ จากอีเมลฟอร์เวิร์ดห่วยๆ อ่านตัวอย่างที่นี่] ไหม เขาว่ามันกินแล้วดีจริงๆนะ"

ผมนึกตาม อ้อ แสดงว่าลุงโดนหลอกมาสินะ

"เขาว่านี่ใครว่าล่ะครับ จริงๆแล้วไม่มีงานวิจัยเสรีชิ้นไหนบ่งบอกไว้เลยนะครับว่าใช้ได้ผลจริง"

เท่านั้นละครับ

"โอ้โห ไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย เขามีการศึกษาในอเมริกา ขึ้นเว็บไซท์ เผยแพร่ข้อมูลเป็นหลักเป็นแหล่ง เชื่อถือยืนยันได้ มัวแต่หมกอยู่กับตำรายาไทย ไม่เปิดเว็บเชคเมลดูให้กว้างๆ เดี๋ยวก็ไปไม่ทันโลกเขาหรอก"

ผมก็เลยอธิบายที่มาอีกนิดหน่อย ว่าเรื่องโภชนาการเขาก็สอนแบบนี้นะคร้าบลุง ธุรกิจลูกโซ่ก็เป็นแบบนี้นะคร้าบ อีเมลกับเว็บใครก็เขียนได้คร้าบ ว่าง่ายๆคือ ลุงกำลังโดนหลอกนะคร้าบ...

"นั่นแหละ เมืองไทยถึงได้ดักดาน ขาดคนที่มีทัศนคติก้าวหน้า" ลุงส่ายหัว "เธอเลิกทำธุรกิจออนไลน์เถอะ ใจแคบเกินไป ลุงผ่านอะไรมาเยอะแล้ว ถ้าอยากได้คำปรึกษาก็โทรหาลุงนะ" นามบัตรนั่นก็ตีพิมพ์เป็นตัวแทนจำหน่ายยาหอยดองเปลือกมังคุดเน่า บ้าบอคอหอยพอกนั่นแหละครับ

โว้ยยยยย~ กลับไปขายเปลือกทุเรียนแช่อิ่มกับบริษัทกะหลั่วกะลานั่นซะป๊ายยยยยยย!!!!!!!

ยังไม่พอครับ ต้องให้ประทับใจทั้งห้องตรวจ

หมอใหญ่ลงโรงเอง

หมอ : จากที่ตรวจก็เป็นโรคกระเพาะอาหารนะคะ...

ลุง : อ๋อ ที่มันเกิดจากมีกรดมากเกินไปใช่มั้ยหมอ

หมอ : ค่ะ บางทีก็เกิดจากแบคทีเรียชนิดหนึ่ง...

ลุง : H.pylori ใช่มั้ยหมอ หลานผมเรียนหมอศิริราชมาเล่าให้ฟัง อู๊ย... โรคกระเพาะเดี๋ยวนี้นะ มันเป็นยังงั้นเป็นยังงี้ แก้ยังงั้นแก้อย่างไหน มีอาการอย่างนั้นมีอาการยังไง โอ๊ยอะไรนักหนาก็ไม่รู้...<<< แล้วทำไมไม่ให้หลานตรวจฟระ จะมารอต่อคิวเหงือกบานกันทำไม

หมอ : ค่ะ ทีนี้ยาที่หมอจะให้...

ลุง : ช่วยเพิ่มยาตัวเดิมด้วยนะหมอ ว่าแต่เดี๋ยวนี้ยามันแพงเนอะ เนื่องจากไอ้ปัญหารัฐบาล... [เซ็นเซอร์เพราะยาวจัด]

หมอ : ค่ะ (นอตหลุด) ยังไงเอาใบนี้ไปรับยาด้านนอกนะคะ

ลุง : ว่าแต่ หมอจบที่ไหนมาล่ะครับ

...

...

...

ตอนตรวจทั้งหมอและนศพ.ฉีกยิ้มแบบนางงาม แต่ตอนวิจารย์กันทีหลังนี่ เมามันไส้ลากสลากกินแบ่งครับ ชนิดที่ว่าเป็นหัวข้อคุยโต้รุ่งไปได้หลายวัน

คนไข้มีความรู้เป็นสิ่งดีครับ แต่รู้ไม่จริงแล้วชอบลองภูมิ อันนี้นอกจากเกรียนแล้วยังไม่ดีต่อคนไข้เองอีกตะหาก

-----------------------------------------------------

-----------------------------------------------------

เกรียนขี้อวด

ป้าเฉลิม (นามสมมติ) มาหาหมอด้วยอาการไขข้ออักเสบ ยาที่ใช้รักษาตัวหนึ่งคือเกลือของทองครับ พออ่านรู้เรื่องเท่านั้นแหละ

"ยานี้ทำมาจากทองเหรอหมอ"

ครับ

"ไม่เหมือนทองเส้นใช่มั้ยหมอ ฮะ ฮะ"

(มุขฝืด แต่ตามมารยาทก็ต้อง) ฮะฮะ ครับ

"อู้ยยยย~ จะว่าไปแล้วก็นึกถึงลูกชายป้าเลยนะ มันเปิดร้านทองด้วย ไม่รู้ว่าขายดีแค่ไหน ส่งเงินให้แม่มันแค่เดือนละ 20000 แล้วก็เงียบไปเลย"

(ทำไมเวลาคนจะโม้ต้องขึ้นต้นประโยคว่า อู้ยยยย~ วะ -*-) เหรอครับ ดีจัง

"หมอที่ทำงานกันเนี่ย มีทองใส่มั่งมั้ยล่ะ"

(ใส่ทองขึ้นวอร์ด ถ้าทำคลอดแล้วหายไปล่ะ) ห้ามใส่ครับ

"เหรอ แย่จังเนาะ ห้ามใส่หรือไม่มีก็ไม่รู้ น่าสงสารเนาะ ทำงานงกๆ เหนื่อยแทบตายแต่ใช้เงินไม่ได้"

(หล่อนจะพูดทำไมเนี่ย ถ้าให้อาจารย์หมอคนที่แล้วมาฟังนี่คงโดนตบด้วยกระโถน) แย่นะครับ

แล้วก็อวดไปเรื่อยครับ ลูกสาวได้รางวัลนักเรียนดี สามีรู้จักนายก คนขับรถมาจากทิเบต จกเปรตเวทนา ไม่รู้ว่าต้องการอะไร สงสัยผมคงต้องตบมือเชียร์ "บราโว!!!! สุดยอดเลยป้า ผมอิจฉาม๊ากมาก โอ้ย ป้านี่มีความสุขจังเนอะ" แล้วแต่งเพลงเชียร์สรรเสริญโคตรเหง้าของป้าให้ฟังก่อนถึงจะไปได้ใช่มั้ยเนี่ย

-----------------------------------------------------

-----------------------------------------------------

เกรียนหัวหมอ

ป้าสนธิ (นามสมมติ) จัดเป็นตัวอย่างหนึ่งในกระบวนการ zoo (เด๋วจะจัดให้อ่านทีหลังครับ) คือกระบวนการหาเงินจากซอกขาหนีบของกฎหมาย

ป้าแกผ่าตัดอะไรซักอย่าง แล้วพอกลับบ้าน แผลเกิดอักเสบลุกลาม หายช้า ก็เลยต้่องรีบนำส่ง ER

คั่นรายการ : แผลหายช้าเป็นไปได้ว่าว่าหมอผิด ล้างแผลไม่ดี แต่ก็อาจเป็นที่คนไข้ไม่ดูแลตัวเอง ปล่อยให้แผลโสมก ทำให้เกิดการติดเชื้อขึ้นมา

รุ่งขึ้นก็ได้เรื่อง ป้าแกเรียกทนาย จะฟ้องนั่นฟ้องนี่ ตั้งแต่อาหารโรงบาลห่วย หมอเย็บไม่ดี พยาบาลไม่ดูแล มากมายสายสมร เหมือนกับจะโทษว่าเป็นความผิดของ รพ.ทั้งหมด รวมทั้งไม่ให้รายละเอียดเพิ่มเติม ขอไปคุยในศาลอย่างเดียว (ก็คือ ถ้าเราจับได้ว่า ป้าแกสาระแนไปเล่นน้ำทะเล เราก็จะโบ้ยไปทางคนไข้ได้เหมือนกัน) เพิ่งผ่าตัดไปก็ดูแลตัวเองหน่อยเซ่ กรณีนี้ไม่รู้ว่าเป็นความผิดใคร พิสูจน์ไม่ได้ ผมในฐานะผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ดันไม่ได้ติดตามว่าผลเป็นยังไงต่่อ จะมีการจ่ายใต้โต๊ะแบบสังคมไทยทั่วไปรึเปล่านะ...

ปัจจุบันคนไข้เห็นเราเป็น "เหยื่อ" มากขึ้น พรบ.บังคับให้รักษาที่ออกมาจึงมีผลดีตรงที่ว่า อย่างน้อยก็ทำให้หมอที่จะจบไปต้องมีความมั่นใจจริงๆ ไม่งั้นรักษาไม่ได้หรือไม่รักษาก็เสียเงินทั้งนั้น ก็เตรียมตัวเสียเงินกันตูดบาน อาจารย์หมอก็ไม่กล้าสอนเคสยากๆให้นักเรียน นักเรียนจบใหม่ก็สะดุ้งทุกครั้งที่มีเคสยากๆมา ความสัมพันธ์ระหว่างหมอกะคนไข้ก็ยิ่งห่างเหินเข้าไปอีก

ถามว่า การที่หมอนำเรื่องแบบนี้มาเปิดเผยจะดีเหรอ? หมอก็ต้องทนสิ (แต่ตูไม่ได้เป็นนายแพทย์แล้ว ก็ไม่เป็นไรสิ วะฮะฮ่า <<<ผัวะ) ก็ต้องขอตอบว่า หมอก็เป็นคนนะครับ คุณคาดหวังได้ว่าหมอทุกคนควรจะเป็นนางฟ้าใจดีมาโปรด (Miko Miko Nurse ) แต่ในความเป็นจริงก็เหมือนคนในสังคมทั่วไป หมอเกรียน หรือหมอที่ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ก็มีเยอะ แต่ไม่ว่าจะเป็นหมอแบบไหน โดยลักษณะพื้นฐานของมนุษย์ การที่คนเราเผชิญความเครียดและความอ่อนล้ามาเยอะ แล้วมาถูกรุกรานด้วยพฤติเกรียนอีก (เกรียนชนเกรียนสินะ) ความอดทนของมนุษย์ย่อมมีจำกัด การเอาใจเขามาใส่ใจเราเป็นสิ่งที่สังคมไทยต้องการครับ ต้องการให้คนอื่นปฏิบัติดีๆกับตัวเอง ก็ควรจะเริ่มจากตัวเองซะก่อน

ลดพฤติเกรียนในเมืองไทย สังคมจะไฉไลและน่าอยู่ครับ