>>สับสน? หลงทาง? หาไม่เจอ?<< คลิก 9 ไอเดียประเจิด เพื่อวันเกิดของคุณ
posted on 23 Jan 2008 19:29 by mingninja in Me-Myself, Medicine-Student
Happy Birthday to me...วันนี้วันเกิดผมครับ
สิ่งที่อุบัติตามมาตั้งแต่เที่ยงคืน ก็คือกระแสคำอวยพร (ที่น้อยกว่าทุกปี ขอบคุณเพื่อนๆและทุกคนที่อวยพรครับ อย่างน้อยก็ทำให้วันโคตรวุ่นวายวันนี้สดใสหละฟระ...) แต่โดยรวมผมพอใจ และคาดว่าอายุเลขเบิ้ล 22 ที่ก้าวเข้ามา แม้จะเป็นช่วงที่พระทำนายไว้ว่าชีวิตจะตกต่ำถึงขีดสุด...(20-21 นี่โคตรตกต่ำ ยังไม่พออีกเรอะ / ขัดแย้งกับหมอดูไพ่รัสเซีย อาเฮียบอกว่ากำลังจะถึงทางแยกของชีวิตอีกแล้ว...ให้รีบเก็บเกี่ยวความรุ่งโรจน์ซะ) แต่ก็อย่างว่า โชคชะตามีไว้ให้ก้าวข้ามนี่เนาะ...
นี่คือ 9 อย่างที่ผมทำในวันนี้ ซึ่งหลายอย่างหลายๆคนอาจจะทำเหมือนผม รึไม่ทำ รึอาจจะมีผมทำอยู่คนเดียวทั้งโลกก็ได้ เหอะๆ - -
1.เตรียมคำอวยพรคืน
ตามที่คาดได้ และคาดไม่ถึง ว่า (วันเกิดเหงาๆ) ในปีนี้ จะยังมีเพื่อนหรือใครยังจำผมได้อีกบ้าง ผมจึงเตรียมคำพูดไว้ตอบคืนได้ไม่ยาก...
ญาติและครอบครัว : ขอบคุณมากที่ยังอยู่ด้วยกันเสมอ ถ้างานเหนื่อยนักก็พักผ่อนนะ
เพื่อนม.ปลายคนเดียวที่จำได้ : ขอบคุณที่จำกรูได้ ขอให้ชีวิตเมิงในปีใหม่นี้สุขี แฮปปี้เอนดิ้ง ว่าแต่...เมิงเกิดวันไหนนะ...
แฟนเก่า : Arigatou go Saimatsu. Ja Mata.
2.ทำบุญ
ทำไมคนเราต้องทำบุญเฉพาะวันเกิด? อีก 364.25 วันของปีกลับไม่ค่อยทำบุญ...(โอเค ลบวันปีใหม่ไปอีก 1 เหลือ 363.25) ส่วนใหญ่ก็คงตอบว่าไม่มีมีเวลาอ่ะนะ...
จะว่าโชคดีรึเปล่าก็ไม่รุ เดินทางจากหอแพทย์ไปด้วยความสะลึมสะลือ (เพราะปกติไม่ตื่นเช้า + เมื่อคืนฉลองยาวไปหน่อย) ถึงหน้าตึกโดม 7 โมงกว่า ยามบอกว่า "วันนี้วันพุธ มีตักบาตรใหญ่ที่หอพระ พรุ่งนี้(พฤหัส) ถึงจะตักที่นี่" แถมยังวอถามให้ด้วยว่าเค้าตักกันไปรึยัง ขอบคุณมากคับพี่ยาม
ทว่า มันวอไม่ติด ก็เลยซื้อก๋วยเตี๋ยวใส่ถุง ( ด้วยความบ้าเส้นหมี่ใส่น้ำผงชูรสอันเกินควรของผม อ่านได้ที่ Entry นี้ ) กะว่า ถ้าเค้าตักกันแล้วก็จะเอากลับไปกินเป็นมื้อเที่ยงที่หอ - -'' ปรากฏว่า เป็นงานใหญ่ จัดโดยชมรมพุทธคร้าบ ทั่นผู้ชม - - พระสายกรรมฐาน พระเกจิอาจารย์เคร่งๆถูกอัญเชิญมา แบบว่า วันเกิดปีนี้ ทำบุญได้ดีสุดๆ...
ปล. จาก Entryที่แล้ว แผ่ส่วนกุศลไปให้แล้ว รวมอยู่ในเส้นเล็กหมูตุ๋นน้ำตกถุงเดียวนี่แหละ
3.ทำตัวให้มันปกติ
ไม่ได้แปลว่าคนอื่นวิปริตแต่อย่างใด...ในที่นี้หมายถึง ทำตัวให้เหมือนทุกวัน (รึอาจจะดีกว่าทุกวัน เช่น ตัดเล็บ โกนหนวด ถอนขนจมูก) บางคนดี๊ด๊า ถึงวันเกิดตัวเอง ก็เกิิดอาการคัน ปากกระตุก คุยกะใครก็จะลาก อยากให้รู้ ว่าวันเกิดกูนะ...
เพื่อน : เฮ้ย หวัดดี เป็นไงยิ้มหน้าบานเชียว
เจ้าของ BD : ฮื่อ วันพิเศษน่ะ
เพื่อน : บอกรักกะแฟนใหม่เหรอ
เจ้าของ BD : เปล่า แฟนเก่าเพิ่งโทรมาอวยพรตะกี๊เหมือนกัน
เพื่อน : อ้าว จะสอบเอนท์ใหม่เหรอ
เจ้าของ BD : ไม่ช่ายยยยยย...ที่ต้องอวยพรเพราะวันนี้เป็นวันพิเศษ
วนกันไปวนกันมาอย่างนี้ กว่าจะรู้เรื่อง ถ้าเพื่อนโง่หน่อยก็ไล่ไปยันเที่ยงกระมัง - - หลังจากนั้นถ้าโชคดี เพื่อนทั้งโต๊ะที่มาร่วมเล่นเกม [มาเดากันเถอะว่าวัน(นี้มึงเป็น)อะไร] แล้วเดาถูกว่าเป็นวันเกิดคุณก็จะแฮปปี้เบิร์ธเดย์ กรีดร้องกราวเกรียวเจี๊ยวจ๊าว ลาวยังมอง จ้องทั้งโรงอาหาร ถ้าโชคร้ายหน่อยก็จะมีแค่ "Happy Birthday ว่ะ" แล้วเดินจากไป ทิ้งให้คุณมองแผ่นหลัง พยาบาทคาดหวังของขวัญหรืออะไรพิเศษกว่านี้ รวมถึงเหยื่อรายใหม่ๆต่อไป...
4.ดูดวง
ตามหลักสถิติ คุณเชื่อเรื่องดวงได้เลย แม้ว่าจะเป็นดวงเฉพาะวันเกิด เพราะตามอัตรา WHO ปีล่าสุด ทุกๆนาที มีเด็กเกิดใหม่บนโลก 7 คนกว่าๆ (กว่าๆนี่อาจจะเป็นมีแต่หัวกับขา 1 ข้าง) วันหนึ่งมี 24 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 60 นาที นี่ยังไม่นับว่าแต่ละปีมีวันนั้นปีละครั้งนะครับ...(ยกเว้นว่า คุณจะบันทึกเวลาคลอดเป็นวินาที ชนิดที่ว่าหลุดปรี๊ดออกมากดหยุดเวลา Stop แบบ Swiss System ที่ใช้วัดความเร็วในโอลิมปิก แบบนั้นก็อาจจะได้ดวงที่แม่นยำขึ้น) หมายความว่า มีคนร่วมชะตากรรมเดียวกันกะคุณมากน่าดู มันต้องมีถูกมั่งแหละ ดวงที่ทำนายน่ะ...
5.ฉลอง
ผมเองตอนเที่ยงคืนฉลองกะตัวเองที่หน้าคอม มีเมสเสจมา ไปเปิดด้วยความยินดี ปรากฏว่าเป็นโฆษณาของ AIS -*- เช้าวันนี้เรียน บ่ายเรียนคอม (โปรแกรม EndNote - สุดยอดโปรแกรมในการอ้างอิงเอกสาร ทำให้ง่ายดายและวุ่นวายยิ่งขึ้น) เย็นกะจะไปดูรักแห่งสยาม Direct Cut กับแฟนเก่า ซึ่งแน่นอนว่าตั๋วเต็มจ่อตูดไปถึงพรีวาเลนไทน์ - -'' เลยนอนตั้งแต่บ่ายยันเย็น จะไปเล่นฟิตเนสก็เหนื่อยเกิน EndNote : End Your Life.
อาหารฉลองแบบพิเศษในวันนี้ของผมคือ ข้าวหน้าหมูกรอบที่สั่งจานใหญ่พิเศษ ใส่ไข่เพิ่มด้วย
6.หาของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง
ถ้าคุณเดินขึ้นไปชั้นเก้าของคณะแพทย์ มธ. บรรยากาศจะเปลี่ยนไป ด้วยไออบอวลแห่งฟอร์มาลีน Spleen and Brain ที่ดองอยู่ในโหล ฯลฯ แต่บันไดลึกลับยังคงทอดวนต่อไป...แม้ไม่ค่อยมีใครกล้าเดินต่อเพราะบรรยากาศอันลี้ลับ สมกับเป็นหนึ่งในสถานที่ถ่ายทำหนังเรื่อง อาจารย์ใหญ่ ศพ (เชื่อหรือไม่ : เจ้าของบลอกนี้เคยเป็นตัวประกอบภาพยนตร์กะเค้าด้วย และอ่านศัพท์แพทย์ให้คุณนิรุตต์์ ฟัง โดยส่วนตัวผมเห็นว่า ถ้าผมเป็นนักแสดง หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่เลวร้ายและลำบากใจที่จะเล่นยากพอๆกับบทบาทที่คุณนิรุตต์แสดงเป็นเจ้าของ Tiffany ในเพลงสุดท้ายทีเดียวเชียว - -'')
ถ้าคุณกล้าพอที่จะเดินต่อ หลบเลี้ยงกองซากปรักหักพังราวกับมันถูกกองไว้สมัยสงครามโลก คุณจะเจอกับอิสระ ... นั่นคือดาดฟ้า (ชอบดาดฟ้าที่พระมงกุฏเหมือนกัน แต่ที่นี่สงบกว่า) อารมณ์คล้ายๆกับ การ์ตูน School Days (เรื่องคร่าวๆอ่านได้ใน Entry นี้ ) ต่างกันตรงที่ว่า เป็นที่ที่เจ้าหน้าที่ห้องอาจารย์ใหญ่, อาจารย์ภาควิชา และนักศึกษาบางคนเท่านั้นที่รู้ว่า [ห้องอเนกประสงค์] แบบในฮอกวอตซ์ ซุกซ่อนอยู่ที่นี่ คุณจะกรีดร้องตะโกนตามใจ ยังไงก็ได้ จะปลีกวิเวกมานั่งดีดกีตาร์ หรือจะถ่ายรูปธรรมศาสตร์ในแง่มุมใหม่ก็ได้ รับรองว่าไม่มีใครเคยเห็น เป็นจุดชมวิวอันน่าหวาดเสียวที่มองไปได้ไกลถึงเขาใหญ่และสระบุรี... (ไว้จะเอารูปมาลง Entry ถัดๆไป)
ผมเพิ่งพบสถานที่ที่ว่าวันนี้ ... เป็นของขวัญแก่ตัวเองที่ดีทีเดียว
7.ตั้งปณิธาน
"ปีนี้กรูจะจบให้ได้ซะที"
8.สำเหนียกตนว่า "เมิงแก่ขึ้นอีกปีแล้วนะ"
แปลว่าคุณเดินเข้าใกล้ปากเหวแห่งความตายเข้าไปอีกก้าวแล้วนะ...ทำความดีซะเถิดจะเกิดผล ถ้าจะทำชั่วก็รีบๆทำซะ (แล้วก็รีบๆตายซะ)
"Human always think they are special. But nobody ever better than other, nobody can walk beyond the death." -- Yuuko, the Dimension Witch from xXxHolic & Tsubasa Chronicle.
9.บอกรักแม่
Complication จากการตั้งครรภ์หรือเป็นผู้หญิงนั้นมากมายขนาดที่ว่าโรงพยาบาลรวมถึง นศพ.ทุกคนต้องเรียนและจัดใ้ห้สูตินรีเวชเป็นแผนกเทพที่สำคัญและยิ่งใหญ่ 1 ใน 4 (เทพอีกสามองค์คือ กุมาร, ศัลย์ และอายุรศาสตร์์ ) 1 ชีวิตที่เกิดมา คือ 1 คนที่เสียงตาย (ยกเว้นแม่คุณออกลูกเป็นครอก ลูกแฝด) รวมถึงเพิ่มโอกาสการเป็นมะเร็งปากมดลูกมากมายให้ทรมานตอนบั้นปลายท้ายชีวิต บอกรักแม่คุณซะถ้ามีโอกาส แต่ถ้าปกติไม่ได้บอกรักกับแม่มานานแล้ว (แบบผม) sms. ช่วยแก้เขินได้ในระดับหนึ่ง อย่างน้อยแม่คุณก็ดีใจ "สุขสันต์วันเจ็บท้อง" "สุขสันต์วันมีผม" "สุขสันต์วันคลอด" บลาๆๆๆๆ ส่งไปเถอะ
ขอบคุณทุกคนที่ร่วมอวยพรให้ผมนะครับ Happy Birthday ให้ตัวผมเองและเพื่อร่วมวันเกิดอีกหลายล้านกว่าคนทั่วโลกครับ
หมายเหตุ : เซ็งตัวเอง Edit บ่อยมาก พอกด Publish Entry แล้วจะนึกขึ้นได้ทันทีว่า อ๊ะ ลืมนั่นนี่โน่น
+ ขอเขียน Entry ด้วยความถี่ต่ำลงมาเป็น Entry ละวันดีกว่า - -'' เนื่องจาก 1.เพื่อนด่า 2.อ่านยาก
